Opisy zabiegów

Fizjoterapia jest metodą leczenia wykorzystującą odpowiedź organizmu na zewnętrzne działanie różnych czynników . W zależności od zastosowanego bodźca rozróżnia się następujące działy fizjoterapii:

• balneoterapię (leczenie substancjami naturalnymi występującymi w uzdrowiskach),
• klimatoterapię (leczenie czynnikami klimatycznymi),
• hydroterapię (zabiegi z zastosowaniem wody),
• kinezyterapię (zabiegi stosujące bodźce ruchowe),
• terapię manualną (zabiegi związane z czynnościami wykonywanymi przez terapeutę),
• masaż leczniczy (leczenie poprzez mechaniczne oddziaływanie na ciało),
• fizykoterapię (leczenie z wykorzystaniem światła, ciepła, prądu elektrycznego itp).

Działanie na organizm wywołuje określoną reakcję. Dobierając rodzaj bodźca można spowodować np.: wydzielanie pewnych substancji biochemicznych powodujących reakcje organizmu pod wpływem ciepła lub światła. Ruch z oporem powoduje zwiększenie siły mięśni, a odpowiednio aplikowany ruch bierny określonego stawu, oprócz działania lokalnego, ma działanie odruchowe, wpływające na odległe od niego obszary ciała. Nasz organizm posiada wbudowane możliwości walki z chorobą. Czasami jednak nie potrafi w pełni z nich korzystać. Niektóre zabiegi z zakresu fizjoterapii usprawniają te procesy, lub wyzwalają dodatkowe, wspomagając naturalne możliwości organizmu.
Już Konfucjusz (IV w. p.n.e.) w swym systemie filozoficznym zwrócił uwagę na związek między odpowiednim ułożeniem ciała a uzyskiwanymi efektami profilaktycznymi i leczniczymi. Także starohinduska joga widziała w ćwiczeniach gimnastycznych i oddechowych środek do osiągnięcia równowagi psychofizycznej i lepszej wydolności organizmu. W Europie jako pierwszy, grecki lekarz Hipokrates (V/IV w. p.n.e.) zalecał gimnastykę obok codziennej higieny i prawidłowej diety. Inny grecki lekarz Asklepiades z Bitynii (ok. 128-56 p.n.e.), w terapii stosował masaże i kąpiele. W starożytnym Rzymie Galen pisał o wpływie gimnastyki na rozwój ciała. Opisał i usystematyzował wady postawy (scoliosis, kyphosis, lordosis).

Celem fizjoterapii jest usunięcie (jeśli jest to możliwe) procesów chorobowych, zapobieganie nawrotom i postępowi choroby, usuwanie dolegliwości, przywracanie sprawności. Główne cele fizjoterapii to: zwalczanie bólu, zwalczanie stanów zapalnych, usprawnianie czynności poszczególnych narządów; dodatkowo w przypadku narządu ruchu: zwiększanie siły mięśniowej, przywracanie prawidłowego zakresu ruchu, przywracanie prawidłowych stereotypów ruchowych, odtwarzanie propriocepcji, przywracanie odpowiedniej długości i elastyczności tkankom okołostawowym, stwarzanie optymalnych możliwości gojenia się struktur wewnątrz- i około- stawowych a przy istniejących, niemożliwych do usunięcia zmianach chorobowych osiągnięcie możliwie najlepszego stanu funkcjonalnego oraz nauka "oszczędnego" korzystania z narządu ruchu.